امامزاده ظهیر الدین عبدالله از کسانی بود که در همین زمان به ایران سفر نمود و از راه شیراز به یزد آمد در یکی از مساجد شهر یزد به ایراد سخنرانی و موعظه پرداخت و بعد از چند روزی توقف عازم سفر به خراسان گردید مردم از ایشان درخواست کردند که در یزد بمانند اما ایشان دیدار امام رضا (ع) را بهانه ای برای سفر به خراسان ذکر نمود و به همراه همراهیان از مسیر بافق عازم سفر به خراسان شدند که در ابتدای راه و در منطقه بافق در درگیری با کفار به شهادت میرسند و بدن شریف ایشان در مکان فعلی بقعه به خاک سپرده می شود. قبر آن حضرت سالها مخفی می ماند و پس از چندین سال تجاری که از مسیر بافق به خراسان حرکت میکردند از محل دفن آن بزرگوار با خبر شده و پس از بازگشت از سفر در این مکان ساکن می شوند و با احداث قنات و وقف آن بر امامزاده به سکونت و آبادانی این منطقه میپردازند.

این زیارتگاه بقعه ای بسیار زیبا و با شکوه وگنبدی عظیم دارد که گرد بودن آن از نظر معماری بی نظیر است. بنای این بقعه در سال 224 ه ق به پایان رسیده است. این امامزاده واجب التعظیم در طول سالیان دراز مامن و ماوایی برای ساکنان این دیار بوده و در حوادث طبیعی و گرفتاری ها به این امامزاده پناهنده شده اند و حوائج خود را از ایشان مسئلت دارند.